Wprowadzenie

Śmierć Cezarego Miżejewskiego, byłego wiceministra pracy i długoletniego działacza społecznego, przypomina o znaczeniu jego pracy na styku polityki, socjalnej polityki i rozwoju ekonomii społecznej. Znany jako socjalista z ducha i spółdzielca socjalny z zawodu, Miżejewski był aktywny zarówno w ruchu oporu w latach 80., jak i w kształtowaniu polityki społecznej i rynku pracy w kolejnych dekadach. Jego biografia ilustruje drogę od aktywności opozycyjnej do stanowisk rządowych i zaangażowania w rozwój organizacji obywatelskich.

Najważniejsze etapy kariery

W latach 1985–1990 był członkiem Międzyzakładowego Robotniczego Komitetu „Solidarności” (MRKS). W październiku 1988 wchodził w skład jawnej reprezentacji MRKS, a w lutym 1989 wraz z Krzysztofem Wolfem i Edwardem Mizikowskim był przedstawicielem MRKS w Tymczasowym Zarządzie Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”. Te lata oporu były fundamentem późniejszych działań na rzecz polityki socjalnej i społeczno-obywatelskiej.

W latach 1993–1997 sprawował mandat posła na Sejm II kadencji, wybrany z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Po wejściu w nowy wiek kontynuował pracę w sferze publicznej, najpierw jako doradca ministra pracy i polityki społecznej Jerzego Hausnera (2002), a następnie jako dyrektor departamentu rynku pracy w Ministerstwie Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Do grudnia 2004 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Polityki Społecznej.

Między innymi angażował się w prace instytucji związanych z pomocą społeczną i kulturą niezależną. Był członkiem rady ekspertów społecznych i komitetu wykonawczego Polskiego Komitetu Europejskiej Sieci Przeciw Ubóstwu (EAPN), a także Rady Działalności Pożytku Publicznego przy ministrze pracy i polityki społecznej. Od 2018 do 2021 zasiadał przy przewodniczącym Komitetu do spraw Pożytku Publicznego.

W 2015 wszedł w skład Krajowego Komitetu Rozwoju Ekonomii Społecznej przy MRPiPS, a w 2023 objął funkcję wiceprzewodniczącego KKRES. Działalność lokalna i organizacyjna była również ważnym elementem jego życia zawodowego: prowadził spółdzielnię socjalną „Opoka” w Kluczach oraz przewodniczył Ogólnopolskiemu Związkowi Rewizyjnemu Spółdzielni Socjalnych.

Za zasługi w dziedzinie kultury i ochrony pracy otrzymał odznakę Zasłużonego Działacza Kultury oraz Odznakę Honorową za Zasługi dla Ochrony Pracy.

Śmierć i dziedzictwo

Zmarł w wieku 61 lat, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo działalności społecznej i politycznej. Jego zaangażowanie w opozycję lat 80., działalność w Sejmie, a także praca na rzecz ekonomii społecznej i ochrony pracowników stanowią istotny element polskiego krajobrazu politycznego i społecznego. Dla wielu obserwatorów jego kariery znaczenie ma zwłaszcza połączenie działań na rzecz ludzi pracy z praktycznym wspieraniem instytucji obywatelskich i organizacji spółdzielczych. Wciąż aktualne jest spojrzenie na jego działania jako przykład kontynuowania i rozwoju polityk socjalnych w Polsce.

Podsumowanie

Działalność Cezarego Miżejewskiego wskazuje, jak synergia między polityką społeczną, oporem społecznym i ekonomią społeczną może kształtować politykę kraju. Jego życie przypomina czytelnikom o znaczeniu inkluzywności w rynku pracy, wsparcia dla organizacji obywatelskich oraz roli samorządowych i państwowych instytucji w budowaniu solidarności społecznej.